zondag 30 juli 2006

Oost best...


En wat is het eerste dat je doet als je terugkomt van vakantie? Was het ooit de post kijken, nu de helderheid van het water. Dat overigens glashelder was.
De tuin had enorm te lijden gehad van de droogte, maar in zo'n vijver zit gewoon water nietwaar? Dus de waterplanten zagen er wel goed uit. Nou ja, boven water. Onder water hadden de windes aardig huis gehouden, dus wat doe je als je net thuis bent? Natuurlijk: je gaat rechtsomkeert, na één uur fietsen door 34º C ga je meteen terug naar diverse Welkoops en tuincentra om je onderwaterplanten aan te vullen, vijvermandjes aan te schaffen, vijveraarde en grind te kopen....
Nu, twee dagen na thuiskomt lijkt het wel typisch iets wat een door hitte bevangen mens doet, maar aan de andere kant, het effect is wel erg prettig! Met je rosé aan de 'waterkant' en het lijkt bijna weer of je op vakantie bent!


We hebben weer duifvakantiegasten die allemaal de weg naar het water weten te vinden.

De vissen zijn weer bijgevoerd-kunnen ze in zo'n korte tijd zo hard groeien?- en storten zich iets minder op het groen, lijkt het of hopen we het? Ze blijven er in ieder geval vrolijk uitzien.

Lotte heeft enge beestjes gesignaleerd, maar we hebben ze nog niet gezien en ook na het doorploegen van diverse snel uit de bieb opgehaalde boeken weten we nog niet wat het zijn.
En Bram, na zelf gelezen te hebben over de afschuwelijke gedragingen van de geelgerandewatertor: nee die willen we niet, je hebt vreselijk gelijk!!!
En Anouk je tuin en vijverfoto's in de vakantie nog even gekeken: erg leuk ook! Hoezo te groot? Kán een vijver eigenlijk wel te groot zijn?
En met deze gedachte sluit ik voor vandaag maar weer even af.
Foto's volgen nog in een latere post.

woensdag 19 juli 2006

Bloei 2



Nog meer onverwachte schoonheid. Kleiner dan andere jaren, maar als verrassing toch bijzonder mooi: de eerste lelies. Dat zij zich na mijn botte stekken van deze kant laat zien toont maar weer haar koninklijke karakter! In deze dorre hittegolftuin drijven zij daar alsof ze eigenlijk in een andere wereld groeien.



Zelfs aan de waterplanten zie je de droogte, maar het water is werkelijk glashelder. De windes kunnen zich nu alleen nog ander de rokken van Dame Lelie verstoppen!



Nu alleen nog maar afwachten wat het andere groen voor ons in petto heeft! Het driebladig huppeldepup zou ook nog kunnen gaan bloeien als het mee wil doen aan dit waterballet.

maandag 10 juli 2006

Bloei



Grappig hoe je je kan verkijken op grootte. In een van de vijverboeken staat een foto van bloeiend pijlkruid. Prachtig, dat gaan wij volgend jaar ook krijgen, dacht ik. Maar hoera en hiep staat-ie zomaar ineens in bloei! Wat een cadeau.
Het bloempje is véél kleiner dan verwacht, 1.5 cm hooguit , maar wel zo mooi als beloofd. Helemaal blij dus...

zondag 9 juli 2006

Waterig


Was het water eerst helder toen groen, soepig en weer helder, nu heeft de hele vijver een vaag roodwaas. Nu maar hopen dat dat niets ernstigs is. Het water is prachtig helder, maar de bezinksels op de bodem hebben wat roestigs.. Ook dit zal wel weer over gaan. Na het snelle verdwijnen van de draadalgen ben ik uitermate optimistisch over het geheel!
Het water is nu al een keer aangevuld, de enorme hitte van de afgelopen tijd, er was zelfs sprake van een hittegolf, had het niveau al een een paar cm(!) doen dalen.
Alle plantjes zijn goed aangeslagen. Alles groeit. Madame Lelie stak al na 1 1/2 dag haar groen weer boven het wateroppervlak en verblijdt ons met nieuw groen.
Voorlopig zullen veranderingen dus over de buitenkant en de rand gaan. Al gebeurt er even niet veel: het is warm, we zijn moe en we twijfelen nog hoe we verder willen.
Af en toe laten we onze voeten in de vijver bungelen en zitten we aan de 'oever', maar daarbij laten we de vijveractiviteiten dus even.


Op visgebied is vooral het voeren leuk; veel gespetter en gejaag.
Het vijverleven neemt dus de gewenste saaiheid aan.

zondag 2 juli 2006

Zwemvijver?


Voor we aan deze vijver begonnen leenden we een boek uit de bieb over 'de droom van een eigen zwemvijver', maar er kan nu wel geconcludeerd worden dat deze dat niet is. Mare is voor het laatst te water gelaten, beloofd is beloofd!
En eindelijk was het moment dan daar: Dame Lelie is naar haar uiteindelijke diepte afgezonken.


Het waren twee goed te combineren evenementen, Tino , Mare en Lelie te water. De onvermijdelijke vertroebelingen zijn ook al weer bijna bezonken.
Het zijn meer dan zomerse dagen, dus de inspiratie om tegels te leggen en randen af te maken ontbreekt, maar we genieten wel van het gekabbel en het gras langs de randen doen we toch pas na het kamperen. Het prille gras vraagt nu eenmaal om voldoende aandacht.

De lelie onder water is erg mooi, ook de windes weten het te waarderen en gaan er steeds boven zwemmen om hun schoonheid goed uit te doen komen.
Tino heeft watervlooien en ander grut gevangen, maar daar zijn helaas geen beelden van.
Goed, als ik samen met Elise(mijn grootste weblogfan?) vind dat de vissen zielig kunnen zijn, kunnen ze ook blij zijn en heb ik wel het idee dat ze het nu erg naar hun zin hebben: er wordt lustig rond gezwommen (zenuwachtig?) en voor mij lijkt het in ieder geval zo dat de nieuwe situatie ook weer druk onderzocht wordt. Heimwee naar hun vorige bevijvering zullen ze niet hebben. En na Nemo weet iedere Disneyfan dat vissen er heel wat voor over hebben iets aan hun leven te veranderen mocht dat nodig zijn!

zaterdag 1 juli 2006

Ophelderringen

Wat zou het nu geweest zijn?
Was het het zout, de zuurstofplanten, de pomp, het substraat? Maar na een dieptepunt, of troebeltepunt woensdag, is het water weer helderder en helderder geworden!
Gelukkig maar, ik was al bang voor een hele zomer soep.
De vissen behouden een uitbundig soort levendigheid. Ook hier alleen maar onbeantwoorde vragen natuurlijk. Zijn ze vrolijk, of juist hongerig en zenuwachtig? Het vissenbrein is nog ontoegankelijker dan dat van menig harig huisdier. En dan van Tino de uitspraak dat hij er zenuwachtig van wordt, dat achter elkaar aan gezwem. Een konijn was leuker? Tino?!
Zelf werd ik juist een beetje nerveus van ons konijn Koos. Hij bleek een grote voorliefde voor alles wat geen gras was te hebben en dan maak je je als kruidachtigenliefhebber toch wel eens zorgen. Er valt bijna niet tegen een hongerig konijn op te groeien.
Tino denkt nu over de aanschaf van twee rustige beschaafde goudvissen. Maar ik meen mij te herinneren dat ze aardig rommelen en daarmee niet echt meehelpen aan een heldere vijver.

Speciaal voor Mare de eerste nachtelijke sfeerbeelden"aan het water".